Erkenning + Waardering + Vertrouwen = Een goede relatie

We besteden in organisaties veel tijd aan het bouwen van de juiste structuren. We tekenen processen uit, implementeren nieuwe systemen en schuiven met organigrammen. Alles om de samenwerking zo efficiënt mogelijk te maken.

Toch merk ik in de praktijk steeds vaker dat de echte uitdaging daar niet zit. Zeker niet wanneer een relatie ‘verstoord’ raakt.

En dan bedoel ik niet een stevig meningsverschil over de inhoud of een eenmalige, pittige confrontatie. Ik bedoel dat onverklaarbare onderbuikgevoel. Waarom voelt de relatie met die ene collega niet goed? Waarom kunnen die twee afdelingen niet soepel samenwerken?

Ik merk steeds vaker dat ik het kan terugbrengen tot de volgende kern: er klopt iets niet op het gebied van 'Erkenning', 'Waardering' of 'Vertrouwen'.

Erkenning → Je mag er zijn. 

Je wordt geaccepteerd door de groep en serieus genomen. Wordt iemand echt gezien voor wie hij is en wat hij kan? Mag iemand zijn unieke waarde inbrengen of proberen we hem in een strak keurslijf te persen?

Waardering → Dank voor wat je doet. 

Salaris is een afspraak, waardering is een gevoel. Waardering zit ook in het elkaar iets gunnen en begrijpen wat de ander nodig heeft. Dit kan zitten in het mogen bezoeken van een conferentie of het volgen van een bepaalde training. Maar ook dat simpele woordje “Dankjewel” doet vaak meer dan duizend nieuwe beleidsregels.

Vertrouwen → Je mag het zelf doen. 

Krijgt iemand de vrijheid en de veiligheid om het werk op zijn eigen manier te doen? Mag diegene eigenaarschap pakken of regeert stiekem toch de controle?

Voor mij als mens is dit de basis van een relatie. Neem deze gedachte de komende week eens mee, ik ben benieuwd of jij in dit soort situaties ook terugkomt op deze drie.

* P.S. Werkt overigens ook heel goed in de privésfeer.